Ağırlık denince birden;
Ya bileklerini ovar insanlar,
Ya beline dayar ellerini, gerinir durur.
Omuzlarını oynatanlar da olur gayrı ihtiyâri,
Diz kapaklarını avuçlayıp,
İki büklüm olanlar da...
Ben sol yanımı bastırırım sağ elimle.
Sol elimle bir dayanak ararım;
Hemen tutunmak için...
Sonra vesselam derim,
Her zaman ki gibi hasretine...
Ve yığılırım olduğum yere.
Sanırsın, asırlık bir kandil ev,
Göçüverdi birdenbire, harabe.
Ağırlık denince birden,
Ağırlığın çöktü üstüme.
Sevdan, yokluğun, sonra hasretin...
Velhasıl; seni sevmek böyle şey işte.
©hasanyusuf
H