inciniyorsun, kırık dökük
terkedilmiş bir evin odaları gibisin
sessiz,
bir tablo asılı bomboş odanın bir köşesinde
karşısında bir sandalye var
ayağının teki buruk
oturmuş tabloya bakıyorsun,
kaybolmuşsun.
yorgunsun, kalkamıyorsun ordan,
soruyorsun kendi kendine,
"beni duyan var mı?"
zifiri karanlık,
ücra bir köşede ağlıyorsun
gözlerin ağrıyor,
tekrar soruyorsun kendi kendine
"beni duyan var mı?"
uğultu var kulaklarını tırmalıyor
kesemiyorsun, yorgunsun.
inciniyorsun, kırık dökük
tutucak bir el arıyorsun
ama yakıyor ellerini tuttuğun her el.
ağlıyorsun,
ağlama,
gülüşünü unutmuşsun
hatırla,
hatırla.
©çareszşair
Ç