"ağlamak ve anlatmak, içini döküyor, rahatlatıyor"
bir cümle okumuştum "kelimeler cam kırıkları gibidir bazen. Sussan acıtır konuşsan kanatır."
Ben o cam kırıklarını hep yuttum. ve eğer onları kusmaya içimi dökmeye çalışırsam
yeterince yırtılan boğazım tekrar yırtılır:)
ama yinede çıkarası geliyor insanın
sığdıramıyor bazen.
yani en azından ben
güçlü değilim o kadar,
içimde tutabilecek kadar.
kabullenemesem de her ne kadar:)
biliyorum en azından yetmez mi
sadece kabullenmek zor
©limonporta
L