Ben hiç bu kadar aciz hissetmemiştim kendimi.
Konuşmak istedikçe konuşamayıp susmak..
Çok yordu, çok üzdü, çok yıprattı beni..
Kurmaya çalıştığım her cümlenin harfleri,
hançer misali, can alırcasına saplanıyordu defalarca boğazıma.
Konuşmak, dünyanın en zor işi haline geliyordu.
Anlatmaya çalıştıkça bir şeyleri,
her seferinde ölüp ölüp diriliyordum.
Ağlamak rahatlatır insanı derlerdi.
Ben sonradan fark ettim.
Meğer ben ağlamayı unutmuşum..
©hakan7
H