bazen koca omuzlarım olsun
ve her şeye öyle kocamanca
kocaman bir omuz silkeyim
hayata dair her şeye
olmayan insanlığa dair
kendime dair her şeye.
ben kırılıyorum orada durup
gelip geçen vuruyor, dövüyor beni
kalbim hedef alınıp öylece
hırpalanıyor ölü tahtalar gibi
çünkü ben öyle bir hiçim ki
her şeye hiçim, kendime bile
boşlukta bir hiçliğim
güzel resim çizer misin sorusu
var bir bana, bir kalbime
not defterlerimi açıp
seriyorum önlerine,
bakıyorlar, siyah
kuşlar siyah, kalbim siyah
gözümdeki nefret siyah
hatta biliyor musun pamuk şekerleri
simsiyah.
fakat kimse anlamıyor işte
o siyahtan boğulup
her şeyi siyaha boyadığımı
kimse duyamıyor çığlıklarımı
kimse göremiyor eski evimi
renkli papatyalara bürünen acıları
oysa görseler ne çizdiğimi
görseler bir bir solan ben'leri.
A