Ağlıyordum sessizce
Zifiri karanlık ve ben yalnızdık bu gece
En hüzünlü melodisini çalıyordu
Kimseye görünmeden ay gizlice
Yıldızlar ise eşlik ediyor
Bu hüzne ve bana beraberce
Ağlıyordum sessizce
Bu hüzne dayanamayan gece
Gözyaşlarını dökmüştü delice
Bütün hüznü geceye saran ben
Yorulmuştum artık
makus talihimi düşünmekten
Geceyi de daha fazla üzmeden
Pencerenin yanından çekilip
Yatmalıydım evdeki kimseye sezdirmeden
Yastığa koyar koymaz başımı
Gördüğüm kabus alıvermişti aklımı
Daha kabusun etkisinden kurtulamamışken
Bir de baktım dışarıya, bu gün doğumu
Uyanmıştım yine güne biçare
Derdime de düşündükçe yoktu çare
Ağlamalı mıydım yoksa yine sessizce
Yoksa çevremdeki daha çaresiz insanları gördükçe
Şükretmeli miydim halime kendimce
Kendimden başka yoktu halime derman
Ruhumu da çok fazla yormadan
Allah beni de toprağa almadan
Hayat bu ne alacağa belli olmaz deyip
Gelmeliydim kendime hemen aman.
Sarılıp sıkıca sarmalıydım hayatı
Artık gitmeliydi sonsuza dek içimdeki karartı
Geceyi de daha fazla ağlatmadan
Olmalıydım zifri karanlık içindeki bir ışıltı.
Seren ceylan
©edanaaz
E