Sabah gidişine ağladım.
Kırık dökük eşyalar,
insanlar...
Yarım yamalak hayatlar
kuruluyor.
Başlayıp bitiyor aşklar, donuk...
Kurutuyor şehir ruhumuzu.
Kurtulacak yol yok umutsuzluğa
gidiyorsun,
sabah.
Ağladım,
Hiç bitmeyecek insan cahilliğini gördükçe.
ve sen bırakıp gidiyordun.
Zalim dünyanın katransı sarılığı içinde...
midem bulandı.
yüzüme şehirden esen
kokusu iki yüzlülüklerin...
ağrıdım.
©capune
H