köyden köye gezerdin
bir gun gelişini sabırsızlıkla beklerdik mahlemizin çocuklarıyla beraber
geceleri hep hayal kurardım bir gün
babam zengin olursa
istediğim şeyi alır diye ümit ederdim
yoksulduk köyun en fakiri babamdı...
geçimimizi günü birlik işlerle gecirrir
ve bizlere helal bir ekmek kazanmak için
çırpınıp duruyordu garip babam..
mahlemizin cocuklari koşa koşa çerçici amcada istedikleri her oyuncaği alırlardi
durumları iyidi benim gibi yoksul deyildiler
aslında cok fazla birşey istemiyordum
tek istediğim çerçici amcada bi adet mızıka
cok severdim mızıkayı tek hayalım o mızıkayı bir gun satin ala bilecek param olursa bizim damın üzerine cıkip çalardım
beste yapıştim çoktan ama mızıkayı
alacak param yoktu
ve aylar geçti bir gun yine çerçici amca bizim köye geldi
bu sefer cok kararlıydım ne yapsam ne etsem o mızıkayı almamgerekiyordu sanki geceleri hayali gözumden bi türlü gitmiyordu mızıkanın
babam evde yoktu o gun anneme yalvardım yakardim
ne olur bana al o mızıkayı
ne yapsın dertli annam elde yok avuçta yok
içi icini yiyordu his ediyordum
hangi anne istemezki hangi baba istemez
evlatlarını mutlu etmeyi
aslında dile getirip onları üzmek istemezdim yalanım varsa şurdan şuraya gitmek nasip olmasın
ama cok seviyordum mızıkayı
çok
hem söyler hem çalardım
hayallerime dalardım
kahr olsun şu yoksuluk delik çepte para arardım
henuz 13 yaşindaydım tarla buğday başındaydım
arkadaşlarım güler oynar sanki 45 yaşındaydım
Ah mızıka ah yarım kalan hayalim...?
©suskunyaza izzet boyu
S