Artık benden uzak dur.
Yeter!
Ne aldıysan yetmedi mi? Kaç kez yere düşürdün, kaç kez parçalarımı savurdun rüzgâra?
Her defasında topladım kendimi, yamadım yırtıklarımı, yürüdüm yine de…
Ama sen, vicdansız bir cellat gibi durmadın!
İlk önce hayallerimden başladın,
Henüz filizlenmeden,
Henüz gökyüzüne bakamadan,
Dallarıma kış getirdin.
Sonra dostlarımı aldın.
Gözlerinin içine baktığım, yüreğime dokunan,
Omuz başımda dağ gibi duranları birer birer…
Kimini ihanete sürükledin, kimini mezara!
Ve ben her gidenin ardından biraz daha eksildim, biraz daha sustum.
Ama yetmedi sana!
Sevdiklerime göz diktin bu kez.
En masum, en içten olanlara.
Onlara bile acımadın!
Ya alıp götürdün ya da içimde öldürdün.
Ya yitirdim ya da unuttum…
Kimi bir sözle, kimi bir vedayla,
Kimini de gözlerimin önünde çürütüp attın toprağa.
Sen nasıl bir zalimsin?
Diz çökmedim diye mi hıncın?
Kırılmadım, pes etmedim diye mi hâlâ üzerime geliyorsun?
İstediğin ne benden?
Daha ne verebilirim?
Ruhumu da mı alacaksın?
Al!
Ama artık benden uzak dur!
İçimde ne bir çocuk kaldı ne de bir hayal,
Yolumda ne bir ışık ne de bir umut…
Görmüyor musun?
Beni çoktan tükettin!
Gecelerim uykusuz, gündüzlerim yorgun.
İçim öyle bir boş ki, ne dolduran var ne de soran…
Kimse bilmiyor içimde kopan fırtınaları.
Kimse görmüyor gözlerime sinen suskun kederi.
Ama sen biliyorsun, değil mi kader?
Sen biliyorsun nasıl yıktığını, nasıl parçaladığını!
Senin izlerin var her yanımda.
Yaralarımın üstünde senin adın yazılı!
Şimdi bana bak ve söyle,
Zaferin kutlu olsun mu?
Mutlu musun?
Ama şunu bil…
Ben her şeye rağmen ayaktayım!
Düştüm, parçalandım, kanadım ama ayaktayım!
Ve ne yaparsan yap, ne alırsan al,
Beni yok edemeyeceksin!
Ama yine de…
Benden uzak dur!
Adını bile duymak istemiyorum artık.
Gölgen bile değmesin üzerime!
Yetmedi mi?
Yetmedi mi?
©üstadkenan
Ü