Ah be kızım, insanlığını unuttun,
Bir insan bu kadar mı vefasız olur?
Adına onca yazdığım şiirlere rağmen,
Çiğ süt emmiş insanoğlu derler, anladım.
Hiç mi yaşamadın iyiliği,
Kalbin nasıl oldu bu kadar katı?
Gözlerinde sevgi yerine nefreti,
Neden bu kadar hırçın ve acımasız?
Her dizede adını sevgiyle andığım,
Yollarında umutla her daim yürüdüm,
Ama kalbin benden uzaklarda, yabancı,
Sana ulaşamadım, neden hep böylesin?
Ah be kızım, hatırla çocukluğunu,
Neşeli günleri, masum tebessümleri,
O sıcak kucaklamaları, saf sevgileri,
Geri dön o günlere, yüreğini dinle.
Dilerim bir gün anlarsın,
Vefasızlık bir yük, taşıması ağır,
Sevgiyle dolu kalp ise huzur verir,
Kızım, içindeki sevgiyi bul ve büyüt.
Geceler boyu düşündüm seni,
Neden bu hale geldin, ne oldu sana?
Oysa ne umutlar bağlamıştım,
Sevgiyi unutan, nasıl evladım olur?
Kızım, hatırla gençliğin ilk baharını,
Gözlerinde parlayan o ışığı,
Bir zamanlar ne kadar güzeldin,
İçindeki sevgiyle, saf ve temizdin.
Ah be kızım, dön ne olur,
Vazgeç bu taş kalplilikten,
Sevginin gücünü hatırla,
Bırak kederi, bırak hırçınlığı,
Bir gün gelir, anlarsın belki,
Sevgisiz geçen yılların boşluğunu,
O zaman geri dönmek istersin,
Ama zaman acımasız, fırsatlar kaçar.
Kızım, şimdi sana son bir çağrı,
İçindeki sevgiyi bul, ona sarıl,
Vefasızlıktan kurtul, huzura er,
Ah be kızım, unutma sevgiyle yaşamayı.
©hasanbey.
H