Kalbinin kapısını açık bırakmışlardı ayazda
Kapayan bendim
Zehir zemberek soğuğunda gecenin
Üşürken ellerin kalbini ısıtmak için
Kendini ateşe atacak bendim
Kaybolmuşken yabancı bir şehrin sokaklarında
Bilmezdin dilini bu adi insanların
Anlam veremezdin çoğu çirkinliklere
Ağlardın ağlardın .
Korkardın karanlıklardan
Sana sokak lambasının huzurunu veren bendim.
Masumdun . Kanardın her yalana
Sana dürüstlüklerle hatalarımı günahlarımı açan bendim.
İnanırdım sana aynı zamanda
En çokta seni seviyorum yalanına
Hayaller kurardın
Bir sobanın başında
Benimle güya ,
Ellerin arasındaki sıcacık çaybardağında
Isınırdın , ısınırdı yüreğim sana baktıkça
Bendim .
Ah bendim yalan olduğunu bile bile inanan sana .
İnanmak istedim
Kapılarını kapattım seni üşüten ayazların
Dürüst olmayı da ben istedim
Olmayacağını bile bile sürüklendim seninle hayallerde
Bendim bile isteye attım kendimi ateşlere.
Senin için yanılmazmış öğrendim
Geç olduğunu bile bile...
©meczupşair
M