Bu dünyanın tohumları açar güzel evrende,
Akbabalar, arar bedenleri, süzülür göklerde,
Bu kusurlu dünyada, ben neyindim senin?
Bir çiçek miydim, şerefsizin teki miydim?
Baksana gökyüzüne, bulutlara,
Ne kadar da anlamsızlığa sahiptir anlamlarla,
Rastgele oluşan şekillerden,
En anlamlı anılara...
Ah benim küçük kel akbabam,
Küçücük kalbin, o nazik bedenini ısıtır,
Tertemiz tüylerin, sana özgürlüğü uzatır,
Kimse tutamaz seni, uç gökyüzünde özgürce.
Belki de bir mesaj isterdin anlamak için,
Hislerimi anlatamazdı benim masum yüreğim.
İçimdeki heyecanı, dökmek isterdim sana,
Beni anlayacağının umuduyla.
Ah benim küçük akbabam,
Küçük bir kedi gibi bakarsın bana uzaklardan,
Kargam gibi değilsin, kandırmazsın beni,
Belki de, hep seveceğim seni, değil mi?
Ah benim küçük akbabam,
Adın ölümdür senin,
İlimle, felsefeyle beslenirsin,
Gerçeklik ve sonsuzlukla güçlenirsin.
Tutarsın ellerimden nazik ellerinle,
Buz gibi kollarınla sararsın beni, güvenle,
Ne rahat, ne huzur vericidir,
Hiçbir şey alıkoyamaz beni seni düşünmekten.
Göç eder tüm küçük akbabalar,
Hepsi sakince, okyanusun üstünde kanat çırparlar,
Karanlığın içinde kaybolurlar,
Sonsuzluğa, bir adım daha yaklaşırlar.
©vult.atlas
V