Şu gönlüm güneş görmeyeli ne de çok oldu,
Ìcimdeki umut çiçeği sararıp soldu,
Ama bunları boşver de,
En çok sensiz yaşamak zordu.
Oysaki ne çok severdim güneşi ben,
Nasıl da vurulurdum o elaya çaldığı gözlerini bir bilsen,
Ama seni de benden o aldı,
Bir daha sakın doğmasın pencereme, uzak dursun sensizliğimden.
Gecemle gündüzümü düşman eden güneş,
Yarimi benden alan güneş,
Beni zifiri karanlıklara mahkûm eden,
Yüreğimi yakıp kavuran güneş...
©güzmasalı
G