Lisanlar bir alfabeye sıkışmış ey Neval...
Utancından anlatamıyor halimi
Şahidim dilsiz seçilmiş, kör ve sağır
Ateşler içinde ninniler söylüyorlar
Celladım yetim, urganım yağsız
Bir utancın kıyısına düşmüş cesedim
Hayatın tarifine gereksiz yükleniyorlar
Anlamları uçurumlara sevketmişler
Gizemli ama asi gibi şehri dolaşıyorum
Sokak lambaları ismimi taşımak istemiyor
Kaldırımlar artık beni sormuyor
Ben adımlarımı korkakca atıyorum
Çaresizim, bitkinim birde sorgusuzum
Dünyanın hengamesine artık ateş püskürüyorum
Kıvılcımından ben yanıyorum ey Neval...
©hayati_sdf
H