Bu aralar kurşunlara bile yüz çevirdim
Kırıldım tüm dostlara dişlerim kırılacasına
Gölgemden bile usandım çıkmıyorum sevdiğim sokağa
Hafiften mırıldanıyorum öyle bir baktinki gözlerime sanki anlat der gibi...
Peki o kimdi? hiç bilmiyorum ne hüznü nede kederi
Sonra şiir sayfalarını çevirdim neden yaşamadıklarımı yazıyorum diye
Sonra aklıma evveli ruhiyet geldi acaba dedim kendime..
Sonra gölgemle barışıp küs olduğum sokakları adım adım milim milim gezdim..
Arka mahalleki meyhaneye gittim en yakın dostuma
Sarhoş olup tekrar kendimi aradım
Sigara dumanı sis yapıyordu gözlerime
Ardından seyrek yağmur yağdı saçlarıma saçlarımdan omuzlarıma ve bileklerime
Sonra sükut diyorum gönlüme sükut
Bunların bir sebebi vardı bence
Hangi hesabı soruyordum böyle
Bir ara yüreği kendi kadar olan serçe kuşları uçuverdi
Ayrılık kara bulutları çöktü
Kalpleri yıkan umutları söken bir fırtına
Sanki birşeyin sonu geliyordu
Serap görüyor gibiydim
Bir zamana dair aşk mektupları aktı gözümün önünden
Güneşe doğru yürürken ellerimizin birleşmesi geldi aklıma
Gözüme parlak renkler düşüyordu
Kelebekler kanat çırparak uçuyordu
Bir kuşun şarkısı kulaklarımda çınlıyordu
Ah birde gerçek olsa diye iç geçiriyordum
Meğer hepsi rüyaymış...
Ah birde gerçek olsa diye iç geçirdim..
©saye_odaka
S