Odamı aydınlatan gün eşim,
geceme ortak yıldızlar kadar parlak.
"Ay ışığım olmuştu bir resim kaldı
elimde silmeye kiyamadigim dünden kalan
Bir resmî olmadı hiç sol yanımda
hüzünlü bakan arkası dönük bir maviliğe
Selam veren bir düşü taşıyorum şimdiler de zaman da değişirken
Ne kadar alıştım acı çekmeye oysaki
Gözlerim de bin katre dökülürken
Neden mutluluklar kısa sürer ki
Acılar sürülür değirmen de öğütülür her an
Ah sen
canım deseydin
heyecanlanırdım bir adım atsan koşardım
gelirdim yanına bir ömür
vaadetmeye hazırdım ben kollarında uyusaydık
huzurun şimdiye kadar görmediğimiz kadar
belki de
Acın acıma eş olurdu saçlarıma
dolanırdı kimbilir di
Ah sen
Son nefesim gibi sevmek ne mümkün ama
asırlar öncesinde
kalan bir mutluluktu ismin tane tane yüreğime
dökülen sevinçtin bana
kaç sevmeler sevilmeler tükettim ki
ben sürekli giden hayat yokuşun da
bırakan beni
birini gidecek gibi sevmeyi öğrenemedim daha
kaç elveda ettim sevdaya.
Sana benzeyen bir gölge seçtim
kendime hep
Hayatın farklı yanlarına inandı düş perim
bir fotoğraf karesi ilişti sol yanıma kendimi gördüğüm soluk resimdi aynalar dan bakan sırları dökülen yas tutan
Gözlerine bakınca anlam bulduğum
bakmaya utandığım
Uzayıp giden mesafeler arasından
el sallayan
Gözden ırak olan gönülden de
ırak olur muydu hem sol yanım hem
kalp ağrım doludizgin sürekli atarken
seviyorum diyemeyen maviye karışan
Mavi ile siyah etrafım da renk renk
Mavi gözlerim siyah tutkusu o denizin
Denizin gölgesindeyim sımsıkı tutundugum hüzünlerine yenik düşen o fotoğraf karesini nasıl
sileceğim peki.
©ebrulimsi5
E