Süzülüyor narince, penceremden damlalar,
Bir ben varım ayakta, bir de eski aynalar.
Bakıyorum insana, birbirinin aynılar,
Her zerresi mahvolmuş, lakin delikanlılar!
Güyâ ayak diretir, birbiriyle yanlılar,
Hayvandan aşağılık, ah zavallı canlılar...
Peşi sıra dizilmiş, ne edep var ne hayâ,
Kendini insan sanmış, ayak basınca aya.
Lüzümsuz bir özgüven, akıl önünde kaya,
Ahlak satılmış heyhat, bir bardak soğuk çaya.
Sokaklar mesken olmuş, her köşede bir efe,
Arka cepte bir çakı, bu mu bütün felsefe?
Yazıktır milletimin, ne hale geldi şuuru?
Böyle mi öğretmişti, bize Alemin Nûr'u...
©frespiritt
F