Sobalı mülâyim bir evin penceresinden
bakarken dışarı yoldan geçenler...
Attığım ilk adımlar tökezlemeli ,
sağa sola koşturan hayallerim,
yorgun düşlerim, daldığım uzaklar da
yıldızların üzerinde uyuyakalmıştım.
Eksik kalan parçalar özgürlüğümü
tamamlamaya yetmezken hapsetmiş
duygularımı köreltmiş..
Tellere takılan uçurtmam uçacakken
bugünün işi yarınlarda müstakil anılar içinde kumbaram say say bitmeyen
paralar, harçlıklar bayram dan kalma
el öpmeler yüksek yüksek tepelere
ev kurmuş lar.
Aşılmaz gökdelenlere kadar uzanan
merdivenler bir pazar sabahının kahvaltısı
bütün aile bir arada tadına doyum
olmuyor bir dilim ekmeğe
bal sürerken evin küçüğü parmağını
yalar. O köşe başında saklandığımda
hesaba katmadigim bir oyunla
karşı karşıya elimden alınan oyuncağım.
Arkası dönük yalanlar ebe bulamasalar dı
keşke o gün arkama döndüğüm de
çıkmasaydım öğünlerini
atlatmadım hiç demet demet sundum
sevgiye su serptim dozunu kaçırdım
fazlasıyla...
Vicdanıma kenetli zindanlar örülü
geçemedim daha karşıya sek sek oynadığım çizgiler silinmiş.
Her gelen üzerinden geçmiş vurmuş
hançeri acımamış günlüğüme kara haber
yazılmış tez duyulmuş bugüne
dair ne varsa unutulmuş ahde
vefa kalmamış ...
©ebrulimsi_
E