Hakikat fermanını gönül yırttı, dinlemez.
Efgân-ı âzamları duysa bile inlemez.
Sesinden tanıdığı çocuklarla arkadaş;
Şimdi kim neyin nesi, neyin sesi bilinmez.
Hakikatte bağlıdır terennümü kalbinin;
Gözü kördür hırlayan tabiiyyûn kelbinin.
Hakikati bulmayan kalp nerede arasın?
Asî olan ne bilsin kıymetini sahibin.
Sesinden tanıdığım bir uzaklık var onda.
Senin aradığın, en uzaktaki vagonda.
Yokuşlarda telaş yok, yavaş yavaş, adımla...
Ama beklemeyi bil, gideceğin peronda...
©lahuting
V