Pencere kenarında ki saksı gibi soldum.
Dallarıma su yürümez, bölük pörçük topraklarım yağmur yüzü görmez.
Yapraklarım pas içinde kavrulur kururum.
Kuşlar uçmaz,zerre ses gelmez çerçevemden, göğe ebedi olarak kör olurum.
Acım ince ince köklere bürünmüş,sarmış sarmalamış gövdemi.
Omzuma pervasızca yüklenmiş ağır yük.
Tenime acısız,muavezenesiz,densiz batan bir çivi.
Damarlarımı sıyırıp soyan,durmaksızın dolaşan hüzün treni.
Gırtlağıma dolanmış,mesken tutmuş kalınca bir urgan.
Dereler gibi dağlara taşlara vurup çağlayan.
Bedenimin en kuytu köşesinde usulca yatan,savrulan bir can.
Vücudum dağlanmış,yerle yeksan olmuş ahkâr bir han.!
©1silahsor
1