Sessiz çığlıklar kopuyor Munzur'dan,
Bir ağıt yakıyor yüreğim derinden.
Ahmet Kaya, sen gittin aramızdan,
Bıraktın ardında hasret ve hüzün izlerini.
Sazın mızrabı, kalemin kılıcı,
Umutlara ışık tutan bir meşale.
Sözlerin yankılanıyor hala sokaklarda,
Mazlumların sesi, ezilenlerin dili sen.
Çoban türkülerinde, özgürlük naralarında,
Aşkın ve umudun türküsünü dillendirdin.
Zulme karşı dik durdun, yılmadın asla,
Yüreklere umut ektiğin her bir şarkıda.
Kara gözlerinde saklıydı sevdalar,
Yüreğinde ezilenlerin yangını.
Sesiyle ağlattı, güldürdü, düşündürdü,
Bir milletin vicdanına dokunmayı başardı.
Sürgün yollarında yorgun düşse de,
Umut ışığını söndürmedi asla.
Sazı ve sözüyle direndi hep,
Adaletin ve özgürlüğün peşinden gitti.
Artık aramızda olmasan da,
Söylediklerin unutulmayacak asla.
Seni sevenler seni unutmayacak,
Sazın ve sözün sonsuza dek yaşayacak.
Ahmet Kaya, sen bir efsanesin,
Özgürlüğün ve adaletin sembolü.
Seni saygıyla anıyoruz,
Ruhu şad olsun.
©hasanbey.
H