Aile kalmadı, hane de. Her bir evlât başka mahallede. Ne saygı kaldı, ne sevgi kalpte. Dünya küçüldü, yetmez oldu gözler hep gökyüzünde. Kirlendi dünya hayat ve mahalle. Kirleten biz, kirlenen biz, kaçan yine biz viraneden. Kimse kabullenmiyor, ben miyim acep buna sebep diye. Bitti artık, düzelmez, bozuk olan bu düzen. Aile kalmadı, kalmayacak artık hane de. Evlilik oldu oyun, sevgi olmuş sakız, her sine de boşanmak sanki bebek oyuncağı. Nedir bu saçmalık böyle? Kolay mı bu kadar aile yıkmak? Gerçi kurulmadı ki yuva, dağılıp savrulsun hemen suya. Haram bulaşmış bir kere, kene misali bedene. Usulünce çıkaramazsak, öldürür insanı böyle.
©hasanbey.
H