Sokaklar evimdi benim...
Acılarım, ailesizliğimdi evim benim..
Herkesin gözünde kötü olan ben,
Ama gerçekte acıların çocuğuydum ben.
Önemli olan ev olması değildi benim için... Çünkü ev çatıdan, duvarlardan ibaret değildi aslında sadece...
Ev aileydi benim için... Anneydi... Babaydı...
Anlamadılar beni, bitirdiler evimi, ailemi...
Çökerttiler içimde olan sevgiyi, tohumu.
Elimde, avucumda olan herşeyi aldılar elimden.
Bitirdiler kalbimi, sevmediler hiç beni.
Onlar benden iğrendiler, ben onlara imrendim.
Herkesin çatı ve duvarlardan ibaret sandığı evi,
Ben sadece bomboş bir kuru olarak düşünüyordum...
©erfina_051
E