Ait değilim ben bu çetrefilli hayata,
Doğruyla yanlışın sürekli bütünleşik olduğu hakikata.
Sevinç ve hüznü birbirine daldırılmış bir rüya gibi herşey.
Ben saf bir mutluluğu hak ederken, ait değilim buraya.
Ait değilim ben bu yatağa,
Her gece ateşler içinde kıvranıp bedenimin kırbaçlandığı rüyalara.
Mezarda bile dinlenemeyecek kadar yorgunken,
Ait değilim ben bu arafa.
Ait değilim sevdiklerimin kalbinin içindeki kana.
Gözündeki aynalardan görüyorum kendimi, her yerim paramparça.
Ait değilim ben, katil ve düşmanlarımla dolu yakınlarıma.
Ait değilim ben bu Ay'a bu yıldızlara,
Her gece yürürken zifiri karanlıkta.
Kayarken dilek tuttuğum, Onlarca hayalimi alıp getirmeyen göktaşlarına;
Ait değilim bu galaksiye, hele ki bu dünyaya.
Ait değilken tek bir ilahi atoma,
Yetkim de yok bunları kınamaya.
Menfaaatler için yalanlarla süslenmiş paragraflara, ait değilim bu alçaklığa.
Yetkileri elinden alınmış ezziyet çeken ruhum, ait değil tüm bunlara.
Bir gün ayrılırsam bu bedenden ruhumla, asla dönmem artık yaşam denen bokluğa.
Ait değilken ruhum artık bir cana,
Bana ait de bir şey kalmadıysa ;
Korkarımki son cümlelerim bunlar yakın diyarlara.
Ama mutluyum anlaşılmadığım bu diyardan, depar atarcasına kaçmaya...
©karafan
K