Aitsizlik

İnsanların tüm samimiyeti ile,
Bir dosttan bir ekipten öte,
Kardeş gibi olduğu aile gibi,
Ortamlara alışamadı ruhum.
Şayet hiçbir zaman katıldığım,
Bir ailenin parçası olamamıştım sanki.
Hep uzaklık ayrılık hissi derinde.
Belki kendi ahmak düzenimde,
Kendi kendimi soyutluyordum.
Belki aşırı gereksiz yükselmelerimdi.
İnsanları benim varlığımı,
Yok saymalarının sebebi.
Aslında kendini sevmeyen birinin,
Beklemek saçmaydı sevilmesini.
Hiçbir zaman olmayacakmışım gibi,
Şahane tabloların küçük karakteri.
Kendi dünyasında hapsolmuş bu bedeni,
Yalnızca toprak kurtaracaktır.
Çünkü yaşam ölüm gibi değil ebedi.
©mageenkon