İki masayı seyrediyorum
Bu yıkık dökük şehrin en ücra köşesinde
Bir masaya kalbim oturmuş
Diğerine aklım
Birbirlerinden habersiz içmeye vermişler kendilerini
Kalbim bir kor alev gibi yanıyor
Söndürmeye çalışıyor ateşini
Her bardakta Her sigarada biraz daha azalacak zannediyor ateşi
Bilmiyor, farkedemiyor her bardakta Her sigarada biraz daha harlıyor bu alevi
Aklım sonbaharda dalından kopmuş bir yaprak misali
Bir o yana bi bu yana sürükleniyor
Çoktan vazgeçmiş herşeyden
Bırakmış kendini masanın boş bardaklarına
Ne içmeye ne kalkmaya mecali kalmış
Aklım ve kalbim her ne kadar da yanyana oturanlarda
Ikiside çoktan vazgeçmiş
Birbirleriyle konuşmayı değil
Birbirlerini silmeyi tercih etmiş
En sonunda beni bu şehrin ücra köşelerinde
Bırakıp gitmiş
©enesözen
E