Satırlar da ölmeli, onları yazanlar da.
Bu yazı, gökyüzünden bir veda parıltısı.
Binlerce, on binlerce şarkı çalar aklımda,
Sevgilim, bu yer benim vaktimin patırtısı..
Kımıldayan sesimdi ama herkes suskundu,
Ömrü boyu insanlık hep zehirle yutkundu.
Ufacık karıncalar şimdi parmak ucumda.
Ruhum korkuya teslim, aklımsa başucumda...
Sevgilim, hani dağlar bu Dünya'da durur ya,
Tutup kaldırsam, tek tek, uzaya doğru atsam.
Galaksiler ve evren bir arada durur ya,
Tamamı karışır mı, ben günahlara batsam?
Sevgilim, bu dünyanın çivisi de çıkmış ya,
Dünya denge bulur mu, duvara çivi çaksam?
Sevgilim, gözlerimin yaşları kurumuş ya,
Fakirler su içer mi, hüngür hüngür ağlasam?
Bilmiyorum sevgilim, sorular var aklımda.
İnsanlık ölmemiş de, bak, tüm insanlar ölmüş!
Bak bakalım fark var mı açığımda, saklımda.
Sevgilim, insanlığın haline dünya gülmüş!
Kalpler ölmüş, aşk ölmüş, ruhlar ölmüş, sır ölmüş!
Sevgilim, bırak dünü bugünü; asır ölmüş!
Bütün bunlar öldüyse, nasıl dirilecekler?
Düşün sevgilim, düşün, zorla biraz beynini!
Toprağa düş, kor gibi, sesi ol masumların!
Sevgilim, zaman çok az, zamanı ol zamanın.
Sevgilim, insan çok az, insanı ol insanın...
©lahuting
V