E

Alışamadı Gönlüm Gidişine Ömrüm

Sen gözlerimin ufkunda tüterken 
Hüzün yağmurları yağmazdı günlerime 
Sevgi dolu ikliminle dolardı içim 
Nasıl da ısıtırdı ellerin ellerimide. 
İnce bir yapraktı saçların; 
Yaşlanmış ağacımın dallarında 
En gür şafaklar sökerdi 
Aşkımızın yollarında. 
Sen sıcak gülüşlerde yaşardın 
Avuçlarında hep bahar yağmuru. 
Yirmi yaşın elleriyle okşardım seni 
Uzandığımız gök maviydi ve deniz duru... 
Kaçıp sana sığınırdım 
Geceler üstüme üstüme gelince. 
Sonsuz mutluluklar ormanında 
Bir nazlı geyik gibiydin ince. 
Bir sen güzeldin benim için, 
Bir de yüzünde açan karanfil. 
Öyle çok esiyordun ki içimde 
Bahar rüzgârı gibi efil efil
Ne gidişini kabullene bildi bu deli gönlüm
Ne de yokluğuna alışa bildi seven kalbim
Bir meçhule yolculuk eder durur ömrüm
Bu deli gönül hasretle özlemle yine baharı bekle durur ömrüm..!!
@@
©emre_baran