Alışamadım hâlâ....
Gecelere per perişan yüreğimi saklamaktan
Gündüzlerin umursamaz saatlerine gözlerimi asmaktan
Her dakika kapıda kulağım gelirsin de duyamam diye
Kağıtların kulakları sağırlaştı artık mürekkebin çığlığından
Ama sen bir türlü duymadın cancağızım
Güneş damlarken penceremden her sabah
Yüzümü ışığına çevirip çiçek açar umuduyla kalbime alıyorum sıcaklığını
Yürüyorum yollarda sendeleyerek sessizce
Yerdeki çizgilere takıntım başladı yine
Çok saçma ama aklımı böyle oyalıyorum anılar hücum etmesin diye her seferinde
Bir gün senle karşılarım umuduyla eskitiyorum kaldırımları
Her sabah aynı saatte aynı yoldan aynı durakta beklerken seni kırıklar batmaya başlıyor hergün
Saatleri senin uğruna harcarken
Şimdi elimde ne zamanım kaldı ne yüreğim ne senden kalan hayalim
Eve dönerken yolda kimsenin yüzüne bakmaz oldum
Duvarlarım son derece yüksek kimsenin geçmesine izin yok diye diye katılaştı kalbim
Sevimsiz aksi huysuz birine dönüştüm
Kimseye inanmıyor her kalabalıkta seni arar gibi yalnızlığı arıyorum
Neyin var diye soranlara o yok diyorum susuyorlar
Alışamadım hâlâ....
Ne sana ne sensizliğe ne yalnızlığa ne de
Per perişan gecelere sakladığım yüreğime
Küçük bir kızın babasını beklediği gibi bekliyorum kapı eşiğinde
Kalbimi susturmadan gel....
İçimdeki çocuğa sarılarak gel olurmu
Sarıl ki bir daha yüreğimi geceye değil senin kalbinde yaralarını sararak saklayayım bir ömür
Unutmadan gel kapımın eşiğine
Bekliyorum orda....
©pelşin
F