Bakakalırım giden gönül treninin
ardından. Ne bir veda ne de bir hüzün
konar dudaklarıma.
Duyguların kapısı bulaşmış bir sessizliğe. Dilim lâl, içim de bir tufan.
Ağır geliyor bu tanımadığım acılar.
Hor görme olur mu bendeki bu değişimleri.
Lisanım yetmiyor içimdekileri anlatmaya. Devâmıydın, yoksa dert mi, bu yaralı gönlüme.
Bilmiyorum...
Ne dersin..?
Belki bende alışırım zamanla sensizliğe.
Hadi artık vakti geldi gitmenin, öyle alelade uğurlayamam seni.
Bak mendilim hazır, her zaman vedalara alışıkmış gibi.
©halleberry
H