Bakakalırım giden gönül treninin ardından. Ne bir veda ne de bir hüzün konar dudaklarıma.
Duyguların kapısı bulaşmış bir sessizliğe. Dilim lâl, içim de bir tufan.
Ağır geliyor bu tanımadığım acılar.
Hor görme bendeki bu değişimleri.
Lisanım yetmiyor içimdekileri anlatmaya.
Devâmıydın, yoksa dert mi, bu yaralı gönlüme..?
Bilmiyorum..!. Ne dersin..?
Belki bende alışırım zamanla sensizliğe.
Hadi artık vakti geldi gitmenin, öyle alelade uğurlayamam seni.
Bak mendilim hazır, her zaman vedalara alışıkmış gibi.
©halleberry
H