Sensiz günler geçmek bilmiyor
Güneş açmak,ay doğmak bilmiyor
Sen olmadığında,ben de ne bildiğimden emin değilim aslına bakarsan
Bir tek seni bilir, bir ressam gibi seni işlerim şiirlerime
Emsali yok gözlerimdeki tablonun, bir tek sana baktığımda renkleniyor
Sen olmadığında mağlup oluyorum duygularıma
Hasret karışıyor uykularıma
Yürüdüğüm yolda kokun,baktığım yönde yokluğun var
Üstümde sonsuz bir gökyüzü var
Lakin daralıyorum yıldızlar üstüme üstüme geliyor
Senin bana gelmediğin gibi üstelik
Artık şiirlere bağlı,sevgi ölümü gerçekleşmiş biriyim
Seni duyar gibiyim ama gel diyemiyorum
Seni özler gibiyim
Bunu şiirlerimden dahi saklıyorum meselâ
Eğer anlatırsam onlarında özleyeceğini biliyorum
Seni haddimden fazla kıskanıyorum
Yalnızca ben yazıp,ben özlemeliyim
Yalnızca ben unutup,ben öldürmeliyim
Sensiz günler geçmek bilmiyor
Sensiz dakikalar durgun,takvimler solgun
Hamallık yapıp yıllarca seni kalbimde taşıdım.
Terzi olup kendi yaralarımı kendim diktim.
Şair oldum.Sana nice söylenecek söz biriktirdim.
Çok şey öğrendim,çok şey öğrettin
Hayatın ne denli kısa,sevgininse bir o kadar uzun bir dem olduğunu,
Zaman dediğimiz eşkıyanın,bu duygu karşısında çırılçıplak kaldığını
Kuşların sana olan benzerliğini,binaların o yıkıcı kasvetini
Dalgaların sesini,yaprakların hasretini
Ve en çok da seni ne kadar özlediğimi öğrendim
Dönecek misin,bilmiyorum ama
Galiba sensiz yaşamaya alışıyorum
Üstelik sensiz yollar bitmezken
Günler,birbir beni terk ederken
Eğer ki bu şiirimi bir gün okuyacaksan
Bu hasret bir gün sonlanacaksa
Senden,yalnızca tek bir şey istiyorum
Yanında götürdüğün beni,geri getirir misin?
©müelliff
M