Düşündüm de Acıya alışınca insan
Mutluluğu yakıştıramaz mış kendine
Ne kadar da Dertler yorsasa yada umudu
Temiz hayaller kirli yaşanmışlıklara bıraksada
Öylesine muhteşem adaletsizdirki dünya
Bazen ayrılığa bazen kaybedilişe
Bazende inançsızlığa mahkum edermiş insanı
Ve Duygusal bir kalbe sahipsen eğer
Gamsızların mağduru olursun her daim
İsyan ile sitemin düetini bestelerken çığlıklarla acınla
Varlığını hissettirir Yaradan ve susarsın
Kimi kaderi sorumlu tutar kimi kendini
Faili kim olursa olsun sonuç gerçeklerdir aslında
Kısacası
insan
Hasretten ölünmediğini gördüğünde
Gidenin dönmediğini öğrendiğinde
Ve acının eşiğini geçtiğinde işte ozaman
Alışıyor insan
Biliyor çünkü
Yarının bugünden farklı olmayacağını
©masalldmr
D