Keşke içimdeki hüznü kül tablasında söndürebilseydim,
Meyhane köşelerinde buluyorum hep kendimi.
Şiir gibi adamın mutluluğu hikâyeydi,
Söylemek istediklerim ise buğulu gözlerimde birikiverdi.
İyiyim diyemedim ki....Bomboş sokaklarda yürürdüm bazen nereye gittiğimi bilmeden öylesine,
Bazen de dalıverirdim efkârlı türkünün sözlerine.
Gönlüm yıkık dökük enkaz yeriydi,
Yordu bu hayat beni.
Anlatılmaz yaşanırdı şuan ki halim belki de,
Sürüklenmiştim sanki yalnızlığın içine,
Ama alıştım artık hayatın böylesine.
©by_solist
B