Bir kıpırtı var sol yanımda taşıdığım.
Belli midir kıpırtının sebebi?
Bellidir, bellidir elbet.
Cancağızıma seslenir.
Bakar mıyım başkaca yerlere?
Elbet bazen bakarım.
Yukarıya, dağlara, bulutlara,
Önüme, ağaçlara, köprülere, arkadaşlara,
Yere, böceklere, toprağa...
Allah'ım, ancak sana bakarsam görürüm güzelliği.
Allah'ım, bazen dayanamıyorum.
Ama biliyorum, sen varsın.
Cancağızım kıpraşır.
Allah'ın, sana bakmazsam ahladı, bakarsam gönül erbabını görürüm.
Sahi, bakınca neleri görürüm ki?
Sis bulutunun arkasını mesela,
Ne de güzel görürüm.
Ya da nehrin doğduğu gözü, yürümeden de bulurum.
Ben mi bulurum?
Öyle olur mu, Allah'ım sen buldurursun.
Yüzüm solar mı?
Bazen solar.
Mutluluk dolar mı?
Bazen o da kalbime konar.
Sonra uçar, uçar...
Allah'ım, orada hep kalan sensin.
İnsanlar arada bir bakar.
Sevdiğini söyler.
Sözün arkasında gönülsüzlük var mıdır?
Yoksa da ebediyen yaşar mı?
Havadaki duman da bekleyince kaybolur.
Susarken, susturdum sananlar,
Konuşunca anlaşıldım sanır.
Susan sussun.
Allah'ım yüreğim seninle güzel konuşur.
©seyyah_ruh
S