çok sıkıldım artık insanların sevgi taşıyormuş taklidi yapan bedenlerinden.
ruhumu parçalayıp ellerine verdiğim neredeyse
herkes onu bir paçavraymış gibi yerden yere atıp yok ettiler
üstelik benim ne kadar iyi bir insan olduğumu söylerken .
gelip her dertlerinde sarılıp onlarla birlikte ağlarken
tüm yaptıkları hataların , ihanetlerin üstünü kapatıp yaralarımın kabuklarını oluştururken
bir ihtiyacin giderilmesi için yaratılmış bir insana dönüştürdüm resmen kendimi
bir çok kez umutla başladığım hikayede yalnız hissettim aslında bu süreçte
ama nasıl bir umut aşıladıysam kendime kör oldum, sağır oldum.
altı çizili kelimelerin anlamlarını değiştirdim
sanki basitmiş gibi.
kim olduğumu bilmiyorum artık
tek bildiğim o kadar da kalabalık olmadığım..
©alifırat..
C