Beni şair yapan hayatın ta kendisiydi,
Hüzün cam kırığı tanesi gibi kanattı hep bu kalbimi,
Çok özledim....Misket oynadığım o eski çocukluk günlerimi,
Artık unuttum tebessüm kelimesini,
Çoktan yitirmiştim zaten yaşama sevincimi,
Solan fotoğraf karelerime baktığım zaman yanağımdan iki damla gözyaşı süzülüverirdi,
Tutamazdım kendimi.
Keşke zamanı geri döndürmek mümkün olabilseydi,
Büyüdükçe içimdeki sıkıntı boğuyor beni,
Gönlüm ise yıkık dökük sanki enkaz yeri,
Çok istedim yeni güne tebessümle uyanabilmeyi,
Ben de çok iyiyim diyebilmeyi,
Hayata hafif bir gülümseme ile bakabilmeyi,
Ama imkandızdı...Hep yoruldum hep kötü hissettim kendimi.
©by_solist
B