Yedi cihana diz çöken bu mürekkepli eller,
Gül döktü sevda uğruna çorak sayfalara.
Öznesi kaybolan bir şiir için,
Nöbet tuttu gecelerce kimsesiz mısralarda.
Gittiği günden beridir doğmaz güneş sabahlarıma,
Bir kandil yakarım beni bıraktığın ağacın koynunda.
Gelmez beklediğim o mesut rüya,
Dalarım kabusların beni beklediği zalim uykulara.
Uçmaz oldu kırlangıçlarım geçtiğin yollara,
Umutsuzluk diyarlarına göç edip gittiler sonunda.
Beni bıraktığın bu kış ayazında,
Vuruldu kurtlar karlı dağlarında.
Çöl oldun merhamete susadığım her anda,
Kışım oldun yalnızlığın pençesinde üşüdüğüm her zamanda.
Merhem sürmez ellerim böyle vicdansız bir adama,
Zehrini şerbet diyip akıtmam dudaklarıma.
Bu şiirler beni şair yapmaz ama...
Adını her aşk diye andığımda,
Resmeder insafsız bir adamı nakış nakış hülyalarıma.
©aftiel
A