Amed yüzlü bir çocuk yollarda
Gülüşünde barut kokusu
Gözlerinde mayınlar gizli..
Ölüm kokusu her bir hücresine pelesenk olmuş!.
Soğuk bir ter ıslatır avuçlarını.
Saçlarında yaşanmayacakların kiri pası..
Şanlı şehrimin cocukları
Esmer yarınlara mahkum..
Doğudan doğmayacak güneşleri en iyi o bilir..
Korku nasıl avuçlar insanın yüreğini o bilir..
En iyi o tanır seven kalpleri.
En çok o yanar kül olmuş geçmişine.
En çok o sever toprak evleri..
Bir çocuk düşün yarına bir umudu olmayan
Bir çocuk düşün 15 inde adam olmuş
Kim bilir ömrü 40 ını bulmayacak..
Bir çocuk düşün kalbi gözlerine sürgün edilmiş..
Bir çocuk düşün anne kokusundan kilometrelerce uzak..
Bir çocuk düşün hayalleri olmayacak.
Umutları sığmayacak hiçbir metrekareye..
Bir çocuk düşün mezopotamyam bir cocuk!.
Gözlerini bazalt taşından,
Tenini toprağından,
Tarihini senden almış.
Kozmopolit ütopyalı bir çocuk..
Bir çocuk düşün ki
Uğruna gözünü kırpmadan canını feda eder!.
Payiz kokulu şehrim
Bir çocuk düşün şimdi!
Düşündükçe gitsin yüreğinden faili meçhuller.
Doğudan doğsun güneşin gazi şehrime!.
Düşün ki Amedim
Bir çocuk açsın gözlerini memleketıme.
Düşün ki
şiir yüzlü bir güvercin konsun pencereme..
©payiz
P