Hayat ne siyah ne de tozpembeydi.
geri de kalanlar gitmeler, boynunu bükenlerle
dolu hayat sandalımizda umut taşırdı
kürek kürek boşalttırdı yer yüzüne
Bulutlar dan yağmur
dökülürdü damlalar inci gibi süzülürdü.
Hep kazananlar da yoktu; kaybedenler de vardı
kendi içinde bir bütün dönerken
Evren su taşırken kediler yavrusu
için geçerken karşıdan karşıya...
Kiracısiyiz evrenin sahibimiz birdi.
Ezan sesi okunurken duyulur du.
tekbir sesi camilerin minareleri yanar
bir bir insan oğlu şaşar beşer elbette!
vardı yanlışımız pişman olduğumuz;
suallerimiz yazılır amel defterimize...
Kiramen katipleri hesap tutar...
takibe alırdı. Sorguya çekerdi.
Yarı mutlu mutsuz ikisi arasında
gönül hanemde yerini dolduramadigim
birikti anıların unutulmayacak özlemlerin
dahilinde...
Gideceğimiz yer aynıydı kara toprak
beyaz kefen giyeceğiz o çok değer
verdiğimiz elbisemizi götürmeyeceğiz...
denk gelmeyecek üzerimize...
Mallar, mülkler, hazineler, mücevherler..
kıyamet vakti geldiğin de üflenecek
sur...
©ebrulimsi_
E