An gelir zihninin uyuştuğunu, hislerin köreldiğini hissedersin. Ve ve her şeyden uzaklaşıp, içindeki bir tenhada kaybolursun. Zaman anlamsızlaşır, hayat durgunlaşır ve insan, olduğu yerde kalakalır. Ne ötesi ne de gerisi arasında hiçbir fark kalmamıştır. İnsan, biriktikleri ile ağırlaşır yerinde...her şey yabancı, sen, sessizleşir ve ıssızlaşırsın..
Saatler işler, içindeki duygular dağılır, hasret duyduğun şeyler fısıldar sana, "bir daha dene, devam et." Kalkmaya kalkar, affallarsın. Düşmekten korkarken, dimdik ayakta kaldığını görürsün. Çevrene bakarsın, hiçbir şey bıraktığın yerde değildir, bir de içine bakarsın, sen de artık eski sen değilsindir. Değişime bazen isyan edersin. Ama sonunda iyi ki' nin getirdiği yeni'nin peşinde yeni bir senle devam etmeye başlarsın. Çünkü insan, en çok unutandır. En çok unuttuklarıyla değişir..
©şairyolcu
Ş