Şafak sökmek üzere bu an, en karanlık an,
İşte koyu bir sessizlik var insanı ürküten.
Sadece ateş böceklerinin yumurtalarını Isıtmak için attıkları çığlıklar,
Yırtıyor gecenin en karanlık anını.
Sonra insanları camiye çağıran imamın, Sesinden Bilal-i Habeşi misali namaz çağrısı.
Sokakta geceden kalma birkaç sarhoşun,
Ayaklarından yurürken çıkardıkları,
Ritimsiz ayak sesleri kaldırımları
İnletirken atılan naraları,
Huzurlu kalmak için huzurda olmayı isteyen Üç beş kişilik cami cemaatinin yorgun yaşlı
Ayak sesleri yükseliyor gecenin en Karanlığında göğün göğsüne
Sokak lambalarının altında.
Bazıları evlerinde uykuda bazıları, ayakta..
Ayrı olan aşıklar uykusuzluktan
Ķan çanağına dönmüş gözlerle
Gonüllerinin sözlerini dinliyor
Kendiyle hesaplaşma derdinde
Yürekleri gayya kuyusu gibi.
Şairler en güzel şiirlerini peşi sıra yazma Telaşında hasret, vuslat, aşk, sitem kokan
Şafak sökmek üzere bu an, en karanlık an
Birazdan bütün bu yaşananların üzeri
Güneşin doğmasıyla bir yorgan gibi kapanacak
Yaşananlar o karanlıkta kalacak
Kiminde umut,kimin de özlem, kiminde sevgi, Kiminde pişmanlık... olacak.
©atabey
A