Deli taylar gibi koşarken sevdaya ,
Yaktılar bizi , gömdüler kara toprağa,
Bulutlarda ağladı;dağlar,taşlar,kuşlarda ağladı,
Nankör insan ağlamadı;bir sen ağladın Ana,
Sabahleyin kalker sensinle ,
Bir sen sevmişsin bizi gerçekte ,
Sevda denen illete düştükte ,
Bir sen bilmişsin bizi Ana,
Uğrunda ölünün yüzler vardı ,
Sokak başlarında tükenen yıllar vardı,
Sevdanın elline düşen gençler vardı,
Bize ömrünü veren bir sen varmışsın Ana,
Öğütler kullakra küpeydi,
Hani insan; umuda ,sevince gebeydi,
Elleri bıraktık ;koşarken onlara ,
Bir sen tutmuşsun bizi Ana .
Zalim dedik , nankör dedik ,
Sevdik de ,bilmez dedik,
Bir ileri ,iki geriydik ,
Biz sana nankörmüşüz Ana,
Kağıda, kaleme onları yazdık ,
Gece ağladık , gündüz ağladık,
Sandık ki biz hep ondaydik ,
Sen hep bizdeymişsin Ana.
Gurbet çile, ömür az,
Bu gün kış,gelirmi yaz,
O gün çocuktuk ,aklımız haylaz,
Bizi bir sen beklemişsin Ana.....
©alayci
A