Neyin var diye sorardı habire.
Anlatamazdım üzülür diye.
Ayağının altındakinden daha güzeldi.
Keşke sarılabilseydim, ölmeden önce.
Elinde bez koştururdu evde.
Bir elinde kaşık, bir elinde kepçe.
Tek başına dayandı onca güçlüğe.
Elinden tutup diyemedim "gitme".
Dinlemezdi beni yorardı kendini.
Eğilir bükülür incitirdi belini.
Herşeye katlanır, yadırgamazdı yerini.
Mahrum bıraktı benden, o güzel sesini.
Ayrılır mıydı insan hiç Annesinden.
Hem de uyduruk bi "akciğer kanserinden".
Artık geçmiyor Annem, yürüdüğü caddesinden.
Gel ne olur Annem tükendim hasretinden.
©muvaffak
©aynürıza
A