Sevgili Anisa;
Bu caddelerin kıvrımı gönlümde çığlıklar koparıyor,
Her şey tanıdık, her şey an ve anı...
Sevmek çok garip Anisa
Duvarlar , evlerin balkonundan sarkılan fularlar ve çiçekler hepsi geceye bırakılan bir söz gibi...
Sevgili Anisa;
Gökyüzü reyhan kokuyor, beyaz bulutlar siniyor saçlarımın akına...
Küçücük elleriyle şekerleme tutuyor çocuklar ve ben çocuk oluyorum hiç görmediğim bir rüyada..
Bir eskiciye bırakıp ceketimi ,
elimi ve ayağımı alıp yanıma gidiyorum...
Elim ayağım hiç bu kadar sen olmadı Anisa..
Sen hiç bu kadar elim ayağım olmadın...
Bugün Ahmet Arif bir daha ölüyor,
Bugün ışıklar karanlık yanıyor,
Bugün ışıklar ağlıyor...
Çakıl taşları sokağa dökülüyor,
her ev bir deniz,
her ocak bir yangın,
her yürek bir umut!
Sevgili Anisa;
Sen dokunduğunda her bir kapıya,
hem de o küçücük ellerinle,
o ev bahtiyar,
Evdekiler bahtiyar
Şüphesiz ki kapı da bahtiyar...
Peki yürüdüğün yollar ne kadar mesut,
Peki o gökyüzü ne kadar umutlu...
Gitmem gerek Anisa...
Bastığın her noktaya basabilme ihtimali müthiş...
Elimi ayağımı alıp yanıma gidiyorum...
Elim ayağım hiç bu kadar sen olması Anisa
Sen hiç bu kadar elim ayağım olmadın...
Hoşçakal Anisa hoşçakal.
Metin KILIÇALP
Z