Bir umut vardı belki,
Ama benim içimdekiler tükendi...
Hiç arkadaşım yoktu belki,
Ama benim gölgem yeterdi..
Yeter miydi sahi?
Ruhumun derinliklerindeki buruk acı,
Bazen beni gülümsetiyor...
Hüznün verdiği bu tadı,
Saklamak canımı çok yakıyor!
Bu acıyı ruhumda hissetmek,
Beni her gün öldürüyor!
Anka kuşlarına benzemek,
Küllerinden yeniden doğuyor!
Doğuyor doğmasına ama,
Her zamankinden daha derin bir yarayla...
Her şeyin ilacı zamansa,
Zaman beni alıp götürecek,
Uzak diyarlara...
Sahi? Hayat neydi ki sanki?
Bitmeyen ızdırap,bitmeyen acı...
Yaralı bir anka kuşu için sonsuz acı...
Sahi? Ölüm neydi ki sanki?
Yaralı bir anka kuşunun verdiği son nefes,
Etti artık pes!
Küllerinden doğmayacak artık...
Es,rüzgâr es!
Al götür bu kuşu uzak diyarlara!
Küllerindeki sıcaklığıda sakın unutma!...
Rumeysa Şancı
©duvessa
D