Çocuklukta kalmiş bir umut tu bizimkisi
Ne öfkeyi bilirdik ne de nefreti
Şimdiler de kayboldu o güzel duygular
Yerini kin ve nefret kapladı
Ne oluyor insanlığa böyle
Umarsız ca yok sayıyorlar insan hayatini
Belkide bir gün ölmeyecekleri sandılar
O kap kara toprağı görmezden geliyorlar
Anla işte ne kadar kurtulmaya çalışsan da
sen de birgün göç edeceksin
hor gördüğün özüne
Vaz geç bu sevda dan
başkasının mutluluğunu yıkınca
mutlu olmuyor insan
©simya
S