Hayat,
Zamanla insanın,
Neşesini de,
Sevincini de,
Çocukluğunu da,
Alıp götürüyor derlerdi de,
Güler...geçerdim.
Alıyormuş be..
Almak ta ne demek,
Söküp atıyormuş içinden,
Ne var,
Ne yoksa.
Yalnızca hüzün bırakıyor,
Onu da omuzlarına yüklüyor,
Taşıdıkça da,
Daha da yüklüyor.
Boynum büküldü be baba,
Dik yetiştirdiğin o başım,
Eğildi be baba,
Kaldıramıyorum artık.
Her şey,
Her şey mi bu kadar,
Üst üste gelir insanın.
Gülmek,
Gülmek bu kadar mı zor bu hayatta.
İçimde yangınlar,
İsyanlar,
Çığlıklar yükselirken,
İki damla yaş,
Bu kadar mı,
Sessis sedasız süzülür.
Ağır...
Ağır...
Acıları tüm ruhuma kazırcasına ağır.
Bir gün bak gözlerime,
İyice bak,
Herzamanki gibi değil,
Farklı bi bak.
En derinlere in,
Orada beni...
Ve yalnızlığımı bul.
Ve belki,
iş, işten geçmeden,
Beni anla.
Anla ki,
O gün,
Seni kabul ettiğim gün olsun.
Anla ki,
Seni tekrar yalnızlığıma,
Karanlık kalbime,
Kabullendiğim gün olsun.
Anla ki....
06.03.2019
©gölgeadam
G