Fon Zeynep Sağdaş: Yarım kalanlara rağmen
Kayıp yıllarımi toplamaya çalışıyorum
puzzlerini birleştirmeye
çocukluğumdan kalma umutlara dalarak
Teker teker ellerinden öpüyorum
bilmediğim
Hazin sonların iyileşir diye aklıma
takılıyor gidip te dönmeyenler
bir gün söz
verenler hiç kimse tanıdığım güzellikte
kalmadı bu hayatta sonra dan
Geliyor aklıma bağırarak istiyorum o an
Cesurca hem de korkarak değil.
Hep değişim denir ya ınsanın değişen
kendisidir. kendimi anlatmak istemiyorum
artık susmak uğruna da olsa
yorgunum
Umudu kırılan bardağın dolu kısmından baksam
da cam kesiği var hüzünlerimin suretinde
içimi boğan
Gök kuşağını gösteren güzelliklere dalarken
ben paydami bıraktım
çocuk masumiyetimin renkleri paydamdi
buluta yaslanirken
Balonu sönen ipi kopan karanlığı da örterdi
mavinin soluğu kesildi artık
Ummansiz denizlere savuran saçlarını
annesi toplardı arkasına
tam ortasından ayırırdı
yaşıyorsa eğer tabi !henüz hayattaysa şanslıdır
her çocuk
Hayır demeyi de öğrenirdi o çocuk
Oyuncağı yok diye üzülmez artık.
kayboldu diye de taziyesini tutmaz
yaralarına sarılır damardan kanına bulaşırken
irinlerin büyüdüğünü gördükçe
aynada meğer büyümek böyleymiş
anladı artık
©ebrulimsi5
E