Senin ormanında, yeşil kalınmazmış meğer;
Yüreğim, kupkuru bir bozkıra döndüğunde anladım.
Senin yağmurunda, yürünmezmiş meğer;
İlk adımda kayıp düştüğümde anladım.
Senin gökyüzünde, güneş doğmazmiş meğer;
Karanlıklar içinde kaldığımda anladım.
Senin baharın, kışmış meğer;
Buz gibi donup kaldığımda anladım.
Senin yollarin hep yokuşmuş meğer;
Dizlerimin feri kesildiğinde anladım.
Senin gönlün bende yokmuş meğer;
Gönlümü bir put sanıp; kırdığında anladım.
Ali Fırat ÇALIŞGAN
©afırat
A